Kutup ışıkları nasıl fotoğraflanır

Kutup ışığı çekimleri iki zıt yönde başarısız olur: yapısız yeşil bir sise bulaşmış perdeler ya da gösterinin gürültüde boğulduğu, ışığa öylesine aç bir gökyüzü. Gerilim, kutup ışıklarının hareket etmesindedir: bu, yıldız izi sabrına tahammül eden sabit gökyüzü değildir. Yapı, saniyeden saniyeye kayan şeritlerde ve ışınlarda yaşar ve enstantanenin her saniyesi onların ortalamasını sise biraz daha yaklaştırır; bu yüzden pozlama iki uçtan sıkıştırılır: perdenin biçimini tutacak kadar kısa, sensörü besleyecek kadar uzun. Bu denge geniş bir diyafram ve gerçek bir kazançla ödenir; bu da gürültüyü resmin çalışma vergisi, gürültü ve tane dersindeki ayrımı da çalışma bilgisi yapar: gürültüyle yaşanabilir ve gürültü tedavi edilebilir; bulaşmış yapı ise ikisi de değildir. Gösteri hızlandığında enstantaneyi kısalt ve ISO bedelini öde. Önce yapı, sonra temizlik.

Güvenlik

Kutup ışığı geceleri dondurucu soğuk gecelerdir ve soğuk her şeyi kısaltır: piller erkenden biter (yedekleri sıcak bir iç cepte taşı ve tamamen bittiklerinde değil, zayıfladıkça değiştir) ve saatlerce yerinde durmaya göre giyin; bu, yürürken hissedilenden farklı bir soğuktur. İçeri döndüğünde kamerayı çantasında kapalıyken ortama alıştır; sıcak havayla buluşan soğuk bir objektif içten buğulanır ve o yoğuşma akşamdan uzun yaşar.

Başlangıç noktaları

Diyafram: Tam açık ya da objektif orada kötü çiziyorsa bir stop kısık. Burada her stop, harcamak zorunda olmadığın enstantane ya da ISO'dur.
Enstantane: Başlangıç için 5–10 sn; gösteri dans ettiğinde 1–4 sn, bir parıltıya söndüğünde 15–20 sn. Kareler arasında yapıyı oku ve ayarlamayı sürdür.
ISO: 1600–6400. Yüksek kazanç, tutulan yapının dürüst bedelidir: gürültü azaltma vardır, bulaşma giderme yoktur.
Odak: Sonsuzda manuel: canlı görüntüde parlak bir yıldızı büyüt, nokta olana kadar odakla, sonra halkayı bırak.
Beyaz dengesi: Sabit, 3500–4500 K civarı. Otomatik mod kareden kareye kayar ve her seferinde yeşilleri yeniden boyar.
Dosya: RAW. Gölgelerin kaldırılması, gürültünün tedavi edilmesi gerekecek: ikisi de dosyanın tamamını ister.

Sahada

Kutba bakan karanlık bir yer seç ve yola çıkmadan önce Ay'ı kontrol et: ay ışığı sönük bir gösteriyi düzleştirir.
Kareyi araziyle sabitle: bir sırt, bir ağaç hattı, bir kıyı çizgisi. Yalnız gökyüzünün ölçeği yoktur.
Gösteri doruğa ulaşmadan önce en yüksek büyütmede parlak bir yıldıza odaklan.
Enstantaneyi birkaç dakikada bir yeniden oku; ona tablo değil, gösterinin hızı karar verir.
Pozlamayı ekrana değil, histograma göre değerlendir: gece canlı görüntü, aslında aç kalan bir kareyi olduğundan iyi gösterir.

Ters gittiğinde

Perdelerin olması gereken yerde yeşil sis: Enstantane gösterinin hızına göre fazla uzun. Kısalt ve bunu ödemek için ISO'yu yükselt: resmin konusu yapının kendisidir ve hiçbir düzenleme adımı, uzun bir pozlamanın ortalamasını alıp yok ettiği şeritleri yeniden çizemez.
Renk lekelerine dağılan gölgeler: Işık açlığından kaynaklanan kroma gürültüsü. Diyaframı tamamen aç, gösteri yavaşladığında enstantaneyi uzat ve son işlemede kurtarmak yerine çekimde cömertçe pozla: kaldırılmış bir düşük pozlama, lekelerin tam da yaşadığı yerdir.
Siyah bir kesme şekle indirgenmiş ön plan: Gökyüzü parlarken arazi neredeyse hiç ışık tutmaz: tek bir dosya ikisini birden kapsayamaz. Ya silüeti bilinçli kullan ve saf bir biçim olarak okunmaya değer bir sırt çizgisi seç ya da tripod yerindeyken arazi için ayrı, daha uzun bir kare pozla ve dürüstlük kurallarının geçerli olduğu her yerde harmanlamayı açıkça belirt.

Bir kareyle mi döndün? Dürüst okumayı al.

Bir tarif başlangıç noktasıdır; bir eleştiri sonucu okur. Getirdiğin en iyi kareyi yükle ve FinalFrame tam teşhisi döndürür: ne işliyor, kareyi ne sınırlıyor ve çözüm masada mı yoksa yeniden sahada mı.

Bir fotoğrafı eleştir