Havai fişek nasıl fotoğraflanır

Havai fişek çekimleri fazla parlaklıktan başarısız olur: beyaza boğulmuş patlamalar, kaybolmuş renk, üst üste binmiş karalamalarla dolu bir gökyüzü. Nedeni, ölçerin hiç bunun için yapılmadığı bir sahnedir: her otomatik ölçümü aşırı pozlamaya iten, çoğunlukla siyah bir kare ve aydınlatılmış değil kendinden ışıklı, hareket ederken kendi resmini sensöre çizen bir özne. Bu olağan aritmetiği tersine çevirir: çizginin ne kadar uzun büyüyeceğine enstantane, ne kadar parlak yazılacağına ise yalnızca diyafram ve ISO karar verir (deklanşörü daha uzun açık bırakmak bir patlamayı parlatmaz, yalnızca daha fazlasını üst üste yığar). Bu yüzden işe yarayan tarif, ilk fişekten önce kurulmuş bir uzun pozlama tuzağıdır: her şey manuel, odak sonsuzda kilitli ve fişek yükselirken açıp patlamadan sonra kapattığın bir deklanşör.

Düz renkli illüstrasyon: sol altta tripod üzerinde, büyük, çerçevelenmiş bir görünüme çevrilmiş bir kamera; poligonal bir gece şehir silüeti ve bir köprü karenin alt kenarı boyunca alçakta duruyor, boş gökyüzünün yükseklerindeki kesikli turkuaz bir daire ise yıldız biçimli bir patlamayı çevreliyor (çekimin, henüz hiçbir patlama gelmeden etrafında kadrajlandığı gökyüzü parçası).

Başlangıç noktaları

Mod: Manuel ya da uzaktan deklanşörle bulb: gösteri, herhangi bir otomatik modun dürüstçe ölçebilmesi için fazla karanlık ve fazla hızlıdır.
Enstantane: Başlangıç için 2–6 sn; bulb modunda fişek yükselirken aç, patladıktan sonra kapat. Enstantane çizginin parlaklığını değil, uzunluğunu çizer.
Diyafram: Başlangıç için f/8. Patlamanın parlaklığı burada yaşar: renk beyaza doğru soluyorsa f/11'e doğru git.
ISO: 100–200. Gökyüzü zaten siyah; fazladan kazanç yalnızca patlamanın rengini daha erken keser.
Odak: Manuel, ilk patlamada sonsuza ayarlanmış, sonra kendi hâline bırakılmış. Otomatik odağın patlamalar arasında tutunacak hiçbir şeyi yoktur.
Destek: Tripod ve bir uzaktan ya da kablolu deklanşör; kamera monte edildiğinde sabitleme kapalı.

Sahada

Rüzgârın senden fırlatma alanına doğru estiği bir yer keşfet: duman sürüklenir ve gösterinin ortasına gelindiğinde rüzgâr onu nereye koyduysa orada durur.
İlk patlamaların düşündürdüğünden daha geniş kadrajla; finaller daha yükseğe tırmanır ve daha geniş yayılır.
İlk patlamada odağı sonsuza ayarla, sonra halkaya dokunmayı bırak.
Ekranı değil fırlatmaları izle: yükselişte aç, patlamadan sonra kapat.
Erken bir karede soluk renk olup olmadığını kontrol et; bunu enstantaneyle değil, diyaframla düzelt.

Ters gittiğinde

Beyaza boğulmuş patlamalar: Kendinden ışıklı bir öznenin aşırı pozlanması ve uzanılacak yanlış kaldıraç enstantanedir. Diyaframı bir stop kıs ve ISO'yu düşür; çizginin parlaklığı asla süreye değil, diyaframa ve kazanca bağlıdır.
Gösterinin ortasında her şeyi yutan pus: Yumuşaklık değil, duman. Gökyüzü ilk dakikalarda en temizdir: ilk patlamaları asıl çekim gibi ele al ve rüzgârın senden fırlatma alanına doğru estiği bir yerde dur ki duman karenin içinden değil, ondan uzağa sürüklensin.
Titreyen ve zikzak çizen çizgiler: Pozlama sırasında kamera hareket etti. Tripod ve uzaktan deklanşör elleri devreden çıkarır; sabitlemeyi kapatmak motorun sabit bir montajda hareket aramasını durdurur.

Bir kareyle mi döndün? Dürüst okumayı al.

Bir tarif başlangıç noktasıdır; bir eleştiri sonucu okur. Getirdiğin en iyi kareyi yükle ve FinalFrame tam teşhisi döndürür: ne işliyor, kareyi ne sınırlıyor ve çözüm masada mı yoksa yeniden sahada mı.

Bir fotoğrafı eleştir