Potansiyel Tavanı

Bir eleştirinin verdiği dört sayıdan üçü karenin nerede durduğuna bakar: Sanatsal alt puan, Teknik alt puan ve bu ikisini kanalına göre harmanlayan FinalFrame Puanı. Biri ileriye bakar. Potansiyel puanın, bu dosyanın yalnızca son işlemeyle ulaşabileceği en yüksek gerçekçi puandır ve bütün disiplin o tek kelimededir: yalnızca. Potansiyel, bilerek hiçbir yeniden çekimi hesaba katmaz. Sensörün zaten kaydettiği piksellerdeki payı okur, deklanşöre bir sonraki basışın yakalayabileceği daha iyi kareyi değil.

Bunun ne tür bir sayı olduğu konusunda net ol. Potansiyel, modelin önündeki dosyaya bakarak yaptığı bir tahmindir: karenin kalitesinin ne kadarını dosyanın şu anki işlenişinin sahipsiz bıraktığı. Bir ölçüm değil, bilgiye dayalı bir okumadır, ama onu kullanılabilir kılan iki kurala bağlıdır. Asla alt puanlarının altında durmaz: tabandan aşağıdaki bir tavan kendi içinde bir çelişki olurdu ve eleştiri bu çizgiyi korur. Ve duvarı çekimin kendisi ördüğünde (kaçırılmış bir düzlem, gerçekten patlamış bir parlak alan), kaydedilen Potansiyel, yüksek alt puanının birkaç onda biri yakınına sabitlenir, çünkü düzenleme dosyanın hiç tutmadığı şeyi üretemez. Eleştiri yalnızca yeniden çekimin yardımcı olabileceğini tespit ettiğinde, düzenlemenin çözüm olmadığını söyleyen bir kararın yanında bir tavan göstermek yerine o Potansiyeli sayfanın dışında bırakır.

Bu da fotoğrafçıların kaçırdığı kısma getirir: sayı tek başına okunduğunda anlamsızdır. 8,3'lük bir Potansiyel, onu karenin şu an durduğu yerin yanına koyana kadar sana hiçbir şey söylemez. Puanın bütün işi bir FARK olarak okunmaktır ve eleştiri farkı hangi iki sayının oluşturduğu konusunda nettir: Potansiyel eksi iki alt puanından YÜKSEK olanı, yani Sanatsal etki ya da Teknik başarı, hangisi daha büyük geldiyse. FinalFrame Puanı değil. O, aynı iki alt puanın kanal ağırlıklı bir karışımıdır, bu yüzden her zaman ikisinden yüksek olanın seviyesinde ya da altında durur ve onu çıkarmak, eleştirinin iddia ettiğinden daha fazla pay bildirirdi. Doğru okunan fark tek ve pratik bir talimattır: onu bir kenara bırakmak daha iyi hamle hâline gelmeden önce, masa başında, BU kareye hâlâ ne kadar harcamaya değer.

Fark, geriye kalan kalitenin gerçekte nerede yaşadığının haritasıdır ve fotoğrafçılar rutin olarak saatlerini haritanın zaten boş olan tarafında harcar.

Üç dosya oku. Yüksek alt puanı 6,8 olan ve 8,3'lük bir Potansiyel taşıyan bir karenin dosyasında harcanmamış bir buçuk puanlık pay durur ve ona ulaşan kaldıraç düzenlemedir. Bu geniş bir farktır ve geniş bir fark YATIRIM yapma talimatıdır: zahmete değer kararının saati hak eden kare olarak işaretlediği kare tam olarak budur (Zahmete Değer). Şimdi yüksek alt puanı 7,7, Potansiyeli 7,8 olan bir kare: onda bir puanlık pay; esasen düzenleme tavanında duran iyi bir kare. Daha fazla düzenleme bir izleyicinin fark edeceği hiçbir şey satın almaz; dürüst hamle onu güvenceye alıp bir sonraki şeyi çekmektir. Ve zor olanı: yüksek alt puanı 5,4, Potansiyeli 5,6 olan bir kare. Fark onda iki, puan zayıf ve bu iki gerçek bir araya geldiğinde küçük bir sorun değildir. Sistemin, duvarın alçak VE yakın olduğunu söylemesidir: düzenleme başlamadan biter, çünkü tavan masa başında değil, çekimde belirlendi.

Bunu içselleştirmeye değer kılan şey, emek ile getirinin aynı eksen olmamasıdır. Farkı geniş 6,8 ile sabitlenmiş 5,4, ikisi de daha fazla emek isteyen bitmemiş kareler gibi hissettirir, ama biri düzenlemeyi ödüllendirir, öbürü cezalandırır. Eleştirideki Potansiyel farkı, bunu öğrenmek için o saat yakılmadan önce ikisini birbirinden ayıran tek şeydir.

Farkı okumak, her zaman aynı sırayla iki bakış ister.

Birinci bakış: farkın BÜYÜKLÜĞÜ. Yüksek alt puanını Potansiyelden çıkar; eleştirinin kendisinin yaptığı çıkarma da budur. Geniş bir fark (bir puan ya da daha fazla, 6,8'den 8,3'e türünden) dosyanın, mevcut işlemenin göstermediği bir kaliteyi tuttuğunu söyler; düzenleme yapmaya değer. Dar bir fark, onda birkaç puan, karenin tavanına yakın olduğunu ve slider'ların neredeyse yerinin kalmadığını söyler. Karara varmak için hesap yapman gerekmez: ilk versiyon eleştirisinde "Düzenleme payı" satırı bunu zaten sözcüklerle söyler ve Potansiyelin kendisi o satırın araç ipucunda durur. Büyüklük tek başına ilk soruyu cevaplar: burada düzenleme payı var mı?

İkinci bakış: tavanın durduğu YÜKSEKLİK; bu yalnızca fark dar olduğunda önem kazanır. Yukarıda duran dar bir fark, 8'in üzerinde bir Potansiyel, bitmiş, güçlü bir karedir; düzenlemeyi bırakma ve zahmete değer kararları aynı şeyi söylüyor olacaktır ve işe iltifat etmektedirler (Düzenlemeyi Bırakmak). AŞAĞIDA duran dar bir fark, 5'lerde ya da düşük 6'larda bir Potansiyel, bambaşka bir şeydir: tavan yalnızca yakın değil, alçaktır da ve alçak, yakın bir tavan bir çekim sınırlamasının parmak izidir: kaçırılmış bir düzlem, patlamış bir parlak alan, yerine oturmamış bir an (Çekimle Sınırlı). Eleştiri ikisinin üzerine de aynı etiketi basar, "Tavanında", çünkü o satır yüksekliği değil MESAFEYİ bildirir. Yükseklik senin eklediğin okumadır ve iyi bir kareyi güvenceye mi aldığına yoksa zayıf bir kareyi bir sonraki çekime mi yönlendirdiğine karar veren de odur. Zayıf bir alt puanın yakınına sabitlenmiş bir Potansiyel, ürünün en sessiz, en yararlı cümlesidir: geriye kalan kalite senin masanda değil.

Unutman gereken okuma, düşük bir Potansiyeli bir hakaret gibi görmektir. Fotoğrafa verilmiş bir not değildir: bir yöndür. Yüksek ve geniş, düzenle demektir. Yüksek ve dar, dur demektir. Alçak ve dar, payın bir sonraki çekime taşındığı demektir. Bir skor tabelası değil, bir yol levhası okuyorsun.

Hamle bir triyaj seçimidir ve sayının var olmasının bütün nedeni de budur: ilk slider'dan önce Potansiyel farkı, bu karenin düzenleme zamanını mı yoksa deklanşör zamanını mı hak ettiğini söyler.

Geniş fark: kolları sıva. Dosyada pay var, o yüzden editörü aç ve oturumu harca, ama NİŞAN ALARAK harca: fark orada ne kadar olduğunu söyler, aynı eleştirideki adlandırılmış tek darboğaz da nerede olduğunu. Potansiyel bir A−'nin ulaşılabilir olduğunu söyler; darboğaz ise kare ile o A− arasında duranın tonal hiyerarşi olduğunu söyler. İkisini bir çift olarak oku (fark bütçedir, darboğaz adrestir) ve her slider'ı umutla itmek yerine darboğazın kendi dersini çalış.

Dar fark, güçlü puan: dur ve güvenceye al. Kare tavanında ve iyi; disiplin, sayının zaten boş ilan ettiği bir saat daha için kendini ikna etmemektir. Durumu kaydet ve dikkatini marjinal getirinin gerçek olduğu bir sonraki çekime taşı. Potansiyelin bayrağı düzenlemeyi bırakma ve azalan verim kararlarına devrettiği yer burasıdır: aynı talimat, üç yüzey (Azalan Verim).

Dar fark, zayıf puan: editörü AÇMA. Bu, sezgiye aykırı hamledir ve en değerlisidir: kare bitmemiş görünür, her içgüdü onu düzenleyerek yukarı taşı der ve Potansiyel açıkça editörün yanlış oda olduğunu söyler. Pay çekimdedir, bu yüzden emek yeniden çekime yönelir ve Potansiyeli sabitleyen aynı eleştiri, hangi çekim kaldıracının ıskaladığını da adlandırmıştır. Oraya yatırım yap, bir dahaki sefere; burada, şimdi değil.

Bir: onu karenin ULAŞABİLECEĞİ yer yerine BULUNDUĞU yer olarak okumak. 8,3'lük bir Potansiyel eldeki bir A− değildir; düzenlemenin buradan İTİBAREN ulaşabileceği bir A−'dir ve ona ulaşmak, farkın temsil ettiği iştir. Tavanı mevcut konumla karıştırmak, bir sayının kazanılmadan kutlanmasının yoludur: düzenleme gerçekten yapılana kadar kare hâlâ FinalFrame Puanında durur. Mesaj iki sayı arasındaki mesafededir; Potansiyel tek başına merdivenin tepesidir, kimsenin üzerinde durduğu bir basamak değil.

İki: düşük bir Potansiyeli kötü bir not olarak okumak. Güçlü bir puandaki dar bir fark sayfadaki en iyi sonuçtur: tavana yakın VE zaten iyi. Düşük bir Potansiyel yalnızca zayıf bir alt puana sabitlendiğinde zor bir haber taşır ve o zaman bile yetenek hakkında bir karar değildir: çekimi işaret eden bir yönlendirme talimatıdır. Başarısızlık gibi görünen sayı genellikle dürüst bir yol levhasıdır.

Üç: sayının yeniden çekim payını içermesini beklemek. İçermez, tasarım gereği. Potansiyel, var olan dosyadan DÜZENLEMENİN ulaşabileceğini ölçer; yeniden çekim bilerek dışarıda bırakılır. Çekimle sınırlı bir karenin yüksek alt puanının birkaç onda biri yakınında bir Potansiyel almasının bütün nedeni bu dışarıda bırakmadır; resim iyileştirilemediği için değil, MASA BAŞINDA iyileştirilemediği için. Yeniden çekim yolu gerçektir ve çoğu zaman doğru yoldur, ama sistem oraya, sayıyı ikinci bir çekimin ekleyebileceği kaliteyle şişirerek değil, DÜŞÜK bir Potansiyel artı eleştirinin metniyle işaret eder. Potansiyelin henüz çekilmemiş daha iyi kareyi vaat etmesini beklersen, bekleyiş hiç bitmez.

Dört: Potansiyel puanı düzenleme tavanının kendisiyle karıştırmak. Biri sayıdır, öbürü o sayının bildirdiği duvar. Düzenleme tavanı duvarın kendisidir (çekimin, son işlemenin fiziksel olarak ulaşmasına izin verdiği yer) ve onun dersi o yüksekliği neyin BELİRLEDİĞİ hakkındadır (Düzenleme Tavanı). Potansiyel, o yüksekliğin eleştiriye ileriye dönük bir puan olarak basılmış ve bir fark olarak okunan hâlidir. Aynı duvar, iki iş: biri tavanın neden orada olduğunu açıklar, öbürü sayıyı ve onun yönlendirdiği kararı teslim eder.