Kırpma

Her fotoğraf iki kez kompoze edilir. Bir kez deklanşörde, konumun, objektifin ve anın geometriyi sonsuza dek sabitlediği yerde, bir kez de masada, dikdörtgenin kendisinin yeniden mahkemeye çıktığı yerde. Kırpma bu ikinci duruşmadır ve aynı anda üç şey hakkında karar verir: karenin içinde neyin hayatta kaldığı, karenin hangi biçimde olduğu ve resmin öznesine ne kadar yakın durduğu. İlk sorunun sahibi kompozisyon dersidir: dikkatin nereye gittiği, kenarların neyi dışarıda bıraktığı. Bu ders diğer ikisinin sahibidir, çünkü bunlar çoğu karenin hiç almadığı kararlardır: son dikdörtgenin biçimi ve duruş mesafesi birer seçimdir ve bunları atlamış bir kare yalnızca yarı yarıya kompoze edilmiştir.

İşte altta yatan rahatsız edici gerçek. Makinenin sana teslim ettiği dikdörtgen de kompoze edilmemişti: 3:2, 35mm filmin boyutlarından kalma bir mirastır, bir asırlık bir mühendislik gerçeğidir, estetik bir karar değil. Makine 3:2 çektiği için 3:2 teslim edilen bir fotoğrafın en temel biçimsel özelliğine, yani tuvalin oranlarına hiç kimse karar vermemiştir. Bazen 3:2 doğrudur. Ama kararla doğru ile varsayılanla doğru, bir jüri duvarında iki farklı fotoğraftır, çünkü birinin öznesine uyan bir kabı ve bilerek mühürlenmiş kenarları vardır, öbürü ise yalnızca geldiği ambalajla gönderilir.

Ve kırpma, deklanşörden sağ çıkan tek kompozisyon kontrolüdür. Konum, perspektif, bir öğenin diğerinin üzerine binmesi: kare yapıldığı anda sonsuza dek belirlendi. Dikdörtgen: hâlâ senin. Kırpmayı masada kalan en güçlü hamle yapan da, en çok istismar edilen hamle yapan da budur: son işlemede kompozisyonun tek kaldıracıdır, bu yüzden her şey için çekilir, ulaşamadığı şeyler için bile.

6, kurtarma kırpmasıdır. Bir şey kareyi rahatsız ediyordu (sınırda parlak bir araba, ölü bir kaldırım parçası), bu yüzden bir kenar sorun dışarı düşene kadar içeri kaydırıldı ve iş bitti ilan edildi. Bu işlemin gerçekte ne ürettiğine bak: dikkat dağıtıcı gitti ve hiçbir şeye karar verilmedi. Özne hâlâ eski karenin onu bıraktığı yerde oturuyor, şimdi etrafında daha az hava var. En boy oranı, kesimin tesadüfen geride bıraktığı keyfi dikdörtgen neyse odur. Baş boşluğu dengesiz, çünkü kimse ona bakmadı ve kıpırdamayan üç kenar bir daha hiç devriyeden geçmedi. Kırpma kılığına girmiş bir silme işlemidir (yeniden kompozisyonsuz bir çıkarma) ve kendini ilan eder: kare, bir parçası kesilip atılmış bir fotoğraf gibi okunur ki tam olarak da odur.

8 ise kırpmayı, ilkiyle aynı ciddiyetle yapılmış ikinci bir kompozisyon olarak ele alır. Kadraj yönü miras alınmak yerine özneye göre sınanmış. Dosya öyle açıldığı için değil, resim öyle okunduğu için seçilmiş bir oran. Özne YENİ dikdörtgenin içine yeniden yerleştirilmiş: konumu, eski karenin onu koyduğu yerde bırakılmamış, yeni kenarlara karşı tartılmış. Hava bilerek ayarlanmış: bakışın önünde boşluk, başın üstünde bilinçli bir pay, dört sınırın hepsi bir vizördeki gibi köşeden köşeye devriyeden geçmiş. Jüri üyesinin ele veren işareti tek bir sorudur: bunun kırpıldığını görebiliyor muyum? Bir 6'da evet: kare silmenin yara izini taşır, burada tuhaf bir oran, orada sıkışmış bir kenar. Bir 8'de hayır: dikdörtgen, fotoğrafçının en başından istediği kare gibi okunur ve içindeki hiçbir şey aksine tanıklık etmez. Kendini tamamen gizleyen bir kırpma, iki puan arasındaki mesafenin tamamıdır.

Kırpma aracını, bir kesme aracı olmadan önce bir bakma aleti olarak kullan: fotoğraf editörlerinin bir asırdır kontak baskıların üzerinde kaydırdığı iki L biçimli kartonun dijital torunu. Üç teşhis, hepsi herhangi bir şey kesinleşmeden önce.

Elindeki sınırları sorguya çek. Mevcut karenin dört kenarında yürü ve her birine sor: bu sınır ne kazandırıyor? Bir kenar, önemli bir şeyi içererek ya da öznenin ihtiyaç duyduğu havayı tutarak yerini hak eder. Yalnızca daha fazla hiçlik içeren bir kenar (gevşek gökyüzü, boş ön plan, çıplak duvar) bir adaydır. Bu, kompozisyon dersinin kenar devriyesinin farklı bir soruya çevrilmiş hâlidir: "bu kenar temiz mi?" değil, "bu kenar var olmayı hak ediyor mu?"

Öbür kadraj yönünü bilerek dene. Kırpmayı yatay karenin içinde dikeye çevir ya da tersini yap ve onu karenin içinde yavaşça sürükle. Herhangi bir dosyada en sık kaçırılan fotoğraf, çekilen fotoğrafa doksan derece dik durandır: yatay bir karedeki ayakta bir figür genellikle yanlış kabı giymiş dikey bir fotoğraftır ve iki yanında, resmin olmadığı iki ölü kenar boşluğu vardır. Önemli olan oy öznenin en uzun eksenidir: boyu eninden uzun bir özne dikey bir dikdörtgeni savunur ve bu savunma genellikle haklı çıkar.

Ve kararları doğru sırayla yürüt: önce özne, sonra dikdörtgen, en son oran. Öznenin tam kapsamını, peşinden gelen her şey dahil belirle: eller, kanat uçları, düşen bir gölge, bir bakışın yöneldiği yön. Sonra korunacak dikdörtgeni yerleştir: havasıyla birlikte hayatta kalması gereken şey. Ancak ondan sonra bulduğun dikdörtgene bir oran oturt. Bunu tersten yürütürsen (varış yeri 4:5 istediği için 4:5 seç, sonra resmi ona zorla), kap kararları vermeye başlar: kimse bakmadan önce seçilmiş bir biçimi tatmin etmek için bir şey kesilip atılır ya da ölü boşlukta boğulur.

Bu dersin çekim tarafı kısadır, çünkü kompozisyon dersi taşıyıcı olan şeyi zaten söyledi: vizörde kompoze et, kenarları orada mühürle ve kırpmayı asla plan olarak değil, bir son dokunuş olarak gör. Özellikle kırpmaya ait iki ekleme var.

An, kadrajı kurmandan hızlı aktığında kırpma payı satın al. Aksiyon, sokak, canlı ve tekrarlanamayan her şey: son resimden bir adım daha geniş çerçevele ve payı masada harca. Bunu bir alışkanlık değil, fiyatı biçilmiş bir karar yap: pay piksele mal olur ve varsayılan olarak geniş çekmek, kompoze etme işini sessizce masa başındaki sandalyeye devreder. Sahne yerinde durduğunda sıkı çerçevele; durmadığında pay satın al; hangisinin olduğunu bil.

Ve kadraj yönüne sahnede karar ver, çünkü masanın iki kat bedel ödediği tek çerçeveleme kararı odur. Makineyi çevirmek bedavadır; el değmemiş bir yatay kareden dikey bir kare çıkarmak karenin yarısından epey azını korur ve bedel ters yönde de aynıdır. Bir sahne iki türlü de okunuyorsa iki türlü de çek: çekimde iki kare hiçbir şeye mal olmaz ve seçim masaya bozulmadan gelir. Teslim biçimi önceden biliniyorsa (kare formatlı bir akış, 4:5 bir baskı), birçok makine hedef oranı bir kılavuz olarak gösterebilir: kesim İÇİN kompoze et, böylece kırpma masada uygulanır ama sahnede kararlaştırılır.

Kompozisyon dersinin devrettiği yerden başla. Özneyi ölü bir yerleşimden kurtarmak, sızdıran bir sınırı mühürlemek, teğeti kesip atmak için yeniden kırp: bu göz yolu işidir ve kuralları orada yaşar. Bu dersin eklediği, yeniden kırpmayı bir düzeltme değil bir kompozisyon yapan kararlardır ve bunlar sırayla yürür.

Önce kadraj yönü: kabı öznenin en uzun eksenine uydur. Yatay bir kaptaki dikey bir özne, uzuv kesmekle dönümlerce ölü kenar boşluğu arasında bir seçime zorlar: öznenin her zaman kaybettiği bir biçim savaşı. Sonra oran, her biçimin ne yaptığına göre seçilir. 3:2 geniş, doğal dikdörtgendir: çevreyi taşır (özne VE yer) ve tek, ortalanmış bir öznenin etrafında genişliği ölü ağırlığa dönüşür. 4:5 klasik 20×25 cm baskının biçimidir: doğal 2:3 dikeyden daha az uzundur, bir figürün o daha uzun karede bıraktığı gerilmiş üst ve alt boşluğu kırpar; portrelerin ona yönelmesinin nedeni budur. Kare format yönün kendisini siler (uzun eksen yok, "boyunca" ilerlenecek hiçbir şey yok): bu ortalanmış, simetrik, grafik öznelere hizmet eder ve bir rotaya ihtiyaç duyan her şeyi aç bırakır. Geniş panoramik biçimler dikey boyutu yanal genişlik uğruna feda eder: gökyüzü ve ön plan kıtlaşır, katmanlı derinlik kötü istiflenir, bu yüzden gerçekten soldan sağa okunan sahnelere uyarlar. Bunların hiçbiri daha iyi değildir; her biri resmin nasıl okunduğuna dair bir iddiadır ve dürüst soru, bu karenin hangi iddiayı taşıyabileceğidir. Oran resmi izlemelidir ve bir platform zaten kendi biçimini dayatacaksa ona bilerek kırp, çünkü bir platformun otomatik merkez kırpması kimsenin kompozisyonu değildir.

Sonra hava. Özneye baktığı ya da ilerlediği tarafta alan ver: kendi sınırına dayanmış bir bakış, resmin kazara ördüğü bir duvar gibi okunur. Baş boşluğu iki uçta da bir karardır: cömert olanı bilinçli bir yalıtım olabilir, hiç olmaması bilinçli bir baskı olabilir (başın tepesine giren sıkı bir kırpma meşru, yüzleşmeci bir tercihtir) ama saç çizgisini yalnızca sıyıran bir sınır ikisi de değildir: kare kenarına taşınmış teğet irkilmesidir. Bir figürü asla bir eklemde, bilekte, ayak bileğinde, dizde, dirsekte bitirme: uzvun ortasından yapılan bir kesim çerçeveleme gibi okunur, eklemden yapılan bir kesim ise uzuv kesme gibi. Özneyi aynı anda iki karşıt taraftan sıkıştırma: tek bir yönden kararlı biçimde kırp; simetrik sıkıştırma, öznenin yerleştirilmesi gibi değil, karenin öznenin üzerine büzülmesi gibi okunur. Ve öznenin gerçek kenarı belirsiz olduğunda geniş tarafta kal: biraz geniş bir kırpma bir kompozisyondur; özneyi kesen bir kırpma bir kusurdur.

Yeniden çerçevelemenin ne olduğunu bil: yeniden düzenlemedir. 3:2'yi al ve kare formatını teslim et; öznenin her pikseli korunur ve ortaya farklı bir fotoğraf çıkar: yeni kenarlar, yeni denge, yeni negatif alan, yabancının gözüne yeni bir talimatlar dizisi. Sıfırdan değerlendirilecektir ve öyle olmalıdır: bir sonraki karar eskisine değil, yeni kompozisyona cevap verir. Bunu yapmanın amacı budur ve beraberinde gelen uyarı da budur: karenin biçimini değiştirmek, eski biçimin zaten çözmüş olduğu sorular dahil her kompozisyon sorusunu yeniden açar.

Ama puanı belirleyen muhakeme bütün mekaniğin üstünde durur: bu kırpma bir kurtarma mı, yoksa bir koltuk değneği mi? Kurtarma, karenin içinde saklanan daha küçük, daha iyi fotoğrafı bulur (eksiksiz, kendi yerleşimiyle, kendi havasıyla, kendi mühürlenmiş kenarlarıyla) ve kazancını tek cümleyle adlandırabilir. Karenin tek kusuru sınırların içerdiği şey olduğunda (kenarlardan dikkat için teklif veren görsel karmaşa, gevşek boşlukta boğulmuş bir özne, resmin onsuz yaşayabileceği rakip bir öğe), kırpma bir taviz değildir; tam isabetli araçtır: son işlemede yaşayan tek kompozisyon çözümü. Koltuk değneği ise bir bacağın işini yapan bir dikdörtgendir ve ele veren işaretleri vardır. Kırpma her geçişte derinleşir: taksit taksit kırpmak, her versiyonu biraz daha sıkı, orada olmayan bir fotoğrafı aramaktır. Kırpma yalnızca çıkarır: hiçbir şey yeniden yerleştirilmez, dolayısıyla çözüm kompozisyon kıyafeti giymiş bir çıkarmadır. Ya da kırpma geometriyle kavga ediyordur: samimiyet üretmek için daha sıkı kırpmak, yakınlaşmadan büyütme sunar, çünkü kırpma aynı noktadan daha uzun bir objektifin göstereceğini tam olarak gösterir, daha yakına yürümenin değiştireceğini ise asla. Perspektif, makinenin nerede durduğuna hâlâ tanıklık eder.

Bu da tavanı adlandırılmış dürüstlük maddesidir. Kırpma yalnızca çıkarır. Karenin hiç tutmadığı bir kapsamı ekleyemez, birleşmiş şekilleri ayıramaz, olaydan sonra makineyi hareket ettiremez: bu kompozisyon dersinin maddesidir ve burada iki kat sert bağlar, çünkü kırpma bu üçünü de taklit etmesi en sık istenen araçtır. Ve kırpma, dosyayı gözle görülür biçimde harcayan tek düzenlemedir: karenin genişliğinin ve yüksekliğinin yarısını tut, piksellerin dörtte üçü gider; geriye kalan her şey (gürültü, yumuşaklık, her çekim kusuru) resimle birlikte izleyiciye doğru büyütülür. Bu yüzden derin bir kırpma iki çıtayı birden aşmak zorundadır: daha iyi bir kompozisyon VE büyütmeden sağ çıkan bir dosya. İkinci çıtayı dürüstçe kontrol et: kesinleştirmeden önce aday dikdörtgenin içinde %100'e yakınlaş, çünkü bir noktadan sonra daha küçük, daha iyi fotoğraf aynı zamanda daha kötü bir dosyadır ve kurtarma sessizce çekimdeki her yanlışın büyütülmesine dönüşür. Karenin ihtiyaç duyduğu kompozisyon dosyanın karşılayabileceğinden daha derinde durduğunda (ya da kırpmanın kovalayıp durduğu kusur konumda, perspektifte ya da piksellere hiç girmemiş bir anda yaşadığında), kare çekimle sınırlı olur ve dürüst çözüm hiçbir dikdörtgenin yapamayacağı şeydir: bir sonraki deklanşörde daha yakından, daha geniş ya da doksan derece çevrilmiş olarak.