Gürültüyü azaltmak için yıldızlar nasıl istiflenir

Gece göğü neredeyse hiç ışık sunmaz ve sensörün karanlığa cevabı gürültüdür; bu yüzden tek bir astro karesi iki başarısızlık arasında sıkışıp kalır. Yüksek ISO'da kısa pozla, yıldızlar bir renk gürültüsü sürüsünün içinde durur; daha fazla ışık toplamak için deklanşörü açık bırak, Dünya'nın dönüşü her yıldızı kısa bir ize bulaştırır, çünkü kabaca 500'ün odak uzaklığına bölümü kadar saniyeden sonra (bir yasa değil, bir kılavuz: yüksek çözünürlüklü sensörler izi daha erken gösterir) gökyüzü gözle görülür biçimde hareket eder. Gece gürültüsünü daha uzun pozlayarak düzeltemezsin. Yıldız istifleme tuzağı aritmetikle çözer: her biri iz sınırının içinde ÇOK SAYIDA kısa kare çek, onları yıldızlara göre hizala ve ortalamasını al. Sinyal (yıldızlar, Samanyolu) her karede aynı şekilde tekrarlanır; gürültü rastgeledir ve her seferinde farklıdır, bu yüzden ortalama onu söndürür. Kazanç kare sayısının karekökü kadar artar: on altı kare, ortalamada tek bir kareden kabaca dört kat daha temizdir. Sahadaki zanaat büyük ölçüde gece göğü saha rehberlerindeki gece disiplininin aynısıdır: parlak bir yıldızda sonsuza bir kez ayarlanıp bir daha dokunulmayan odak, diziyi yürüten bir intervalometre, süre boyunca dokunulmayan tripod. Tek fark zemindir: kareleri yıldızları takip etsin diye döndüren bir hizalayıcı, hareketsiz ön planı bulaştırır; bu yüzden ya araziyi maskeleyip döndürmeden istifleyen bir gece manzarası istifleyicisi kullan ya da araziyi ayrıca çek (tek, temiz bir pozlama) ve harmanlamada gökyüzünü zemine birleştir.

Düz renkli illüstrasyon: karanlık, poligonal bir dağın üzerinde bir yığın hâlinde yelpaze gibi açılmış beş soluk yıldız alanı karesi; aynı yıldız her katmanda daire içine alınmış ve bu daireler dikey turkuaz bir çizgi boyunca zirveye kadar iniyor; orada yatay turkuaz bir çizgi, istiflenmiş gökyüzü ile aşağıdaki tek, keskin doruk arasındaki ufku işaretliyor.

Başlangıç noktaları

Kare başına enstantane: İz sınırının altında: saniye cinsinden ~500 ÷ odak uzaklığı, tam kare eşdeğeriyle (tavan olarak 20mm ≈ 25 sn); sensörün yoğunsa ya da standartların katıysa ~300 ÷ odak uzaklığını kullan.
Diyafram ve ISO: Tam açık (ya da üçte bir stop kısık), ISO 1600–6400 ve PARLAK pozla. "Gürültüyü düşük tutmak için" düşük pozlamak geri teper: gürültü dosyayı kaldırdığında ortaya çıkar ve istif yalnızca karelerin topladığının ortalamasını alabilir.
Kare sayısı: 10–20 kareyle başla; gelişme √N ile artar, yani 16 kare ≈ 4× daha temizdir ve 16'dan 64'e çıkmak bunu yalnızca bir kez daha ikiye katlar. Daha fazla kare her zaman yardımcı olur: azalan oranlarda.
Dizi: Kareler arasında 1–2 sn boşluklu bir intervalometre (ya da yerleşik olanı); kamera ve tripod bütün çekim boyunca dokunulmadan. Her karede aynı ayarlar: istif buna bağlıdır.
Odak: En parlak yıldızda büyütülmüş canlı görüntü, bir kez sıkı bir noktaya odaklanmış, sonra manuelde kilitli. Yumuşak bir yıldız alanı keskin istiflenemez.
Zemin: Ön plan için ayrı, daha uzun tek bir pozlama (arazi hareket etmez: düşük ISO'da dakikalarca sürebilir), sonradan istiflenmiş gökyüzüyle harmanlanır.

Sahada

Kare başına tavanı (≈500 ÷ odak uzaklığı) evden çıkmadan hesapla; sayını bil.
Büyütme altında parlak bir yıldızda sonsuza bir kez odaklan; manuele kilitle ve gerekirse halkayı bantla.
Diyaframı aç, ISO'yu dürüst ayarla ve ilk karenin histogramının sol duvardan uzakta durduğunu doğrula.
Diziyi bir intervalometreyle yürüt: süre boyunca eller düzenekten uzak.
Tripod hâlâ dururken zemini kendi başına, daha uzun ve daha temiz bir pozlama olarak çek.
Gökyüzü karelerini yıldızlara göre hizalayarak istifle, zemini geri harmanla ve gürültüyü ancak ondan sonra değerlendir.

Ters gittiğinde

Her yıldız nokta yerine kısa bir çizgi: Kare başına enstantane, odak uzaklığın için iz sınırını aştı: deklanşör açıkken gökyüzü her bir karede hareket etti ve istif bu bulaşmanın ortalamasını sadakatle aldı. Kare başına pozlamayı ~500 ÷ odak uzaklığının altına indir ve ışığı daha fazla kareyle telafi et.
İstif, tek bir kareden ancak biraz daha temiz görünüyor: Kareler düşük pozlanmıştı ve onları son işlemede kaldırmak, istifin söndürmesi gereken gürültüyü tam da büyüttü: ortalama alma yakalananı iyileştirir, sensöre hiç ulaşmamış bir sinyali yoktan var edemez. Her kareyi daha parlak pozla (histogram sol duvardan uzakta) ve kare ekle: kazanç √N'dir, yani anlamlı bir gelişme bir avuç değil, düzinelerce kare ister.
Bulaşmış, ikileşmiş bir ön planın üzerinde keskin yıldızlar: Hizalayıcı her kareyi yıldızları takip etsin diye döndürdü ve hareketsiz arazi de onunla birlikte döndü. Bu istifte bir hata değil: zeminin kendi işlemine ihtiyaç duymasının nedeni budur. Araziyi bir gece manzarası istifleyicisinde maskele ki döndürülmeden istiflensin ya da ön plan için daha uzun, düşük ISO'lu tek bir pozlama çek ve onu istiflenmiş gökyüzünün altına harmanla.

Diziyi bitirdin mi? Dürüst okumayı al.

Bir teknik kareleri bir araya getirir; bir eleştiri sonucu okur. Bitmiş görüntüyü yükle (timelapse için öne çıkan bir kare) ve FinalFrame tam teşhisi döndürür: ne işliyor, kareyi ne sınırlıyor ve çözüm masada mı yoksa yeniden sahada mı.

Bir fotoğrafı eleştir