Ay nasıl fotoğraflanır

Ay çekimleri iki zıt şekilde başarısız olur: kraterleri yanıp gitmiş, özelliksiz beyaz bir disk ya da siyah bir karede kaybolmuş parlak bir toplu iğne başı. İkisi de Ay'ın ne olduğunu yanlış okumaktan gelir. Bir gece öznesi gibi görünür, bu yüzden ölçer etrafındaki geniş karanlık gökyüzünü okur ve oradaki tek parlak şeyi aşırı pozlar, oysa Ay geceyle hiç aydınlanmaz. O, öğle manzarasını aydınlatan aynı güneşin altında, tam güneş ışığındaki bir kayadır; bu yüzden gece pozlaması değil, gündüz pozlaması ister. Çapa, Looney-11 kuralıdır, güneşle aydınlanan bir Ay için sunny-16'nın kardeşi: f/11'de enstantaneyi bir-bölü-ISO'ya yakın ayarla (ISO 100, yaklaşık 1/100) ve histograma göre düzelt. Diske spot ölçüm yap ya da tamamen manuel çalış; pozlamayı asla siyah karenin belirlemesine izin verme. İkinci başarısızlık ölçektir: Ay gökyüzünün yalnızca yaklaşık yarım derecesini kaplar, bu yüzden ~300mm'nin altında bir çakıl taşı gibi işlenir ve insanların hayal ettiği ayrıntılı disk uzun cam ya da sert bir kırpma ister. Ve tam bir Ay tutulması geldiğinde tarif kısa bir süre için tersine döner: disk Dünya'nın gölgesine kayar, doğrudan güneş ışığını kaybeder, birçok stop kararır (çoğu zaman on ya da daha fazla) ve koyu kırmızıya, kanlı aya döner; bu yüzden Looney-11 artık geçerli olmaz ve onu kısa süreliğine dönüştüğü soluk özne gibi ölçersin: güneşle aydınlanan bir kayadan çok Dünya ışığına yakın.

Düz renkli illüstrasyon: sol altta tripod üzerinde, uzun bir telefoto objektifli kamera; görüş çizgileri, iki karanlık poligonal tepe arasındaki girintiye yerleştirilmiş, köşeli parantezlerle çevrili küçük bir hedef çerçevesinde toplanıyor; orada Ay, uzaktaki tepedeki bir kulenin yanından geçerek ölçek çizgili turkuaz bir yay boyunca yükseliyor.

Başlangıç noktaları

Mod: Manuel. Siyah gökyüzü her otomatik ölçeri şaşırtır; Ay'ın kendi parlaklığı ise sabit ve öngörülebilirdir: onu bir kez ayarla ve karenin yeniden pazarlık etmesine izin vermeyi bırak.
Pozlama ve diyafram (dolunay): Looney-11'den başla, f/11 ve bir-bölü-ISO'ya yakın enstantane (ISO 100 → yaklaşık 1/100) ve histogramı oku; disk beyaza kesilmemeli, gri dokusunu korumalıdır. f/8–f/11 aynı zamanda objektifin keskin ortasıdır, bu yüzden burada pozlama ve keskinlik aynı diyaframı ister.
ISO: Parlak dolunay için 100–200. Yalnızca sensöre çok daha az ışığın ulaştığı ince bir hilal ya da bir tutulma için yükselt.
Odak uzaklığı: 300mm küçük bir Ay verir; 500mm'de bile disk kare yüksekliğinin beşte birinden azdır: işi bir telekonvertör ya da bir kırpma tamamlar. ~200mm'nin altında Ay'ı özne olarak değil, daha geniş bir sahnede bir öğe olarak planla.
Odak: Manuel, terminatör üzerinde büyütülmüş: krater gölgelerinin en uzun düştüğü ve göze tutunacak sert bir kenar verdiği gündüz–gece çizgisi. Otomatik odak parlak bir dolunayı tutar ama bir hilalde kayar. Dolunayda terminatör yoktur: bunun yerine Ay'ın kenarına odaklan.
Tutulma ve Dünya ışığı: Tam tutulma diski karartınca Looney-11'i bırak: diyaframı aç, ISO'yu yükselt ve enstantaneyi soluk bir öznenin ihtiyaç duyduğu aralığa uzat. Kırmızı gerçek ışıktır, düzeltilecek bir beyaz dengesi hatası değil.

Sahada

Önce Ay'ın evresini ve doğuş saatini kontrol et: ufka yakın alçak bir Ay bir manzarayla eşleşir (yalnızca göze daha büyük görünür: sensörde her yükseklikte aynı yarım derecedir, bu yüzden araziye karşı ne kadar büyük okunacağı odak uzaklığından ve ön plana olan mesafenden gelir); yüksekteki bir dolunay tek başına bir disktir. Bir süper ay yalnızca biraz daha büyüktür, bu yüzden eşleştirmeyi zar zor değiştirir, ayarlara ise hiç dokunmaz.
Manuel pozlamayı Looney-11'e göre ayarla, sonra parlak arka ekranda değil, histogramda doğrula.
En yüksek büyütmede terminatöre (terminatörü olmayan dolunayda ise Ay'ın kenarına) manuel odaklan; krater gölgeleri ya da Ay'ın kenar çizgisi keskinlik işaretidir.
Ön planlı bir sahne için önce Ay'a göre pozla: tek bir kare hem güneşle aydınlanan bir diski hem karanlık araziyi tutamaz, bu yüzden bir harmanlama ya da ayrı bir pozlama planla.
Bir tutulma sırasında sürekli yeniden ölç; Ay tam tutulmaya doğru birçok stop, çoğu zaman on ya da daha fazla kararır ve sonra yeniden aydınlanır.

Ters gittiğinde

Beyaz bir disk, krater yok: Karenin karanlığı ölçeri kandırıp aydınlık tek nesneyi aşırı pozlattı. Ay güneşle aydınlanan bir kayadır: gündüz pozlaması ayarla (Looney-11: f/11'de enstantane ≈ 1/ISO), diske spot ölçüm yap ya da tamamen manuel çek ve parlak alan kurtarmaya yalnızca çekim zaten yakınken başvur; tamamen patlamış bir disk geri çekilecek krater detayı tutmaz.
Karede yalnız bir çakıl taşı gibi duran Ay: Bir pozlama hatası değil, odak uzaklığı gerçeği. Ay yalnızca yarım derece kaplar, bu yüzden ~300mm'nin altında her zaman küçük işlenir. Ya kareyi doldurmak için daha uzun bir cama ya da bir telekonvertöre uzan ya da onu, boş gökyüzünü hak eden bir ön planla daha geniş bir kompozisyonda bir öğe olarak kabul et.
Ekranda keskin, dosyada yumuşak: Otomatik odak düşük kontrastlı bir diskte kaydı ya da uzun bir objektif en küçük sarsıntıyı büyüttü. Terminatöre (dolunayda Ay'ın kenarına) büyütmeyle manuel odaklan ve uzun bir odak uzaklığında enstantaneyi ve desteği herhangi bir odak sorunu gibi ele al: sağlam bir tripod, uzaktan ya da gecikmeli deklanşör ve kamera monte edildiğinde sabitleme kapalı.

Bir kareyle mi döndün? Dürüst okumayı al.

Bir tarif başlangıç noktasıdır; bir eleştiri sonucu okur. Getirdiğin en iyi kareyi yükle ve FinalFrame tam teşhisi döndürür: ne işliyor, kareyi ne sınırlıyor ve çözüm masada mı yoksa yeniden sahada mı.

Bir fotoğrafı eleştir