Yıldız izleri nasıl çekilir

Yıldız izleri iki uçta da başarısız olur: hata gibi okunan ince, kesik kesik yaylar ya da sıcak piksellerle dolu, solgun bir gökyüzü olarak geri dönen tek bir kahramanca, bir saatlik kare. Gökyüzü saatte 15 derece döner ve astro türünün enstantane tavanı (kabaca 500 bölü odak uzaklığı, saniye cinsinden; yüksek çözünürlüklü bir sensörde daha erken) yıldızları nokta olarak tutmak için vardır. Bir yıldız izi bu tavanı bilerek aşar ve korkulması gereken kare, tavanın hemen ötesindekidir: hiçbir izleyicinin niyet olarak okumadığı, kısa çizgiler hâlinde çizilmiş yıldızlar. Ya bir çizim gibi okunacak kadar uzun yaylara karar ver ya da tavanın altında kal. Tavanı aşmanın modern yolu istiflemedir. Kesintisiz tek bir saat, gökyüzü parıltısının kırpılmaya doğru tırmanmasına izin verir, sıcak piksellerin ve termal gürültünün ısı vergisini tam olarak öder ve geri alınamaz: tek bir uçak ya da tek bir kafa lambası, ve gece gitmiştir. Aynı saati art arda 120 adet 30 sn'lik kare olarak çek ve bunları, her pikselin gördüğü en parlak değeri tutan Açıklaştır (Lighten) modunda birleştir. Bir yıldız, kendi pikselindeki her zaman en parlak şeydir; bu yüzden izler kare kare oluşur, gökyüzü ise tek bir karenin parlaklığına yakın kalır: toplamlarının değil, en parlaklarının parlaklığına. İstif, dizinin en parlak anını da tutar: alacakaranlıkta başla, alacakaranlık gökyüzü kalır; tek bir arabanın farları araziyi bütün gece boyunca aydınlatır. Bozulmuş bir kare ise ayrıca ele alınır. Bir istifin yapamadığı şey bir aralığı kapatmaktır: deklanşörün kareler arasında kapalı kaldığı süre her izden aynı anda koparılır; bir yıldızın genişliğinden kısa olduğu sürece görünmez, daha uzun olduğunda bir dizi çizgiye dönüşür. Tarifteki çekim modu ve gürültü azaltma ayarlarının herhangi bir pozlama değerinden daha önemli olmasının nedeni budur. Nereye yönelttiğin şekli belirler: bütün gökyüzü gök kutbu etrafında döner; ona yönelt, izler sabit bir noktanın çevresinde halka çizer; doğuya ya da batıya yönelt, kareyi neredeyse düz, eğik çizgiler olarak keserler; kutbun karşı tarafında alçağa yönelt, kavis çizerler. Bu da yayları, gündüz bir planlama uygulamasıyla verilen bir kompozisyon kararı yapar; altlarındaki arazi de her gece manzarasında olduğu kadar önemlidir: altında hiçbir şey olmayan bir merkez, bir şemadır. Genel süre zanaatı ve bulanıklığın seçildiğini kanıtlamak için ön planın neden tam keskinliğini koruması gerektiği, uzun pozlama dersinin alanıdır.

Düz renkli illüstrasyon: karanlık, poligonal bir dağ ufkunun üzerinde yan yana üç uzun vizör karesi. Soldaki karede küçük, turkuaz bir halka, çevresinde ona yakın kısa yaylar ve daha dışarıda uzun yaylar var; ortadaki karede yaklaşık 45 derece eğimle yükselen, merkezinin üstünde ve altında hafifçe birbirinden ayrılan neredeyse düz izler var; sağdaki karede gökyüzü boyunca yukarı doğru kavis çizen geniş yaylar var. — Tek gökyüzü, üç yön. Kutba yöneltildiğinde (turkuaz halka) izler onun çevresinde kısa yaylar hâlinde kıvrılır; doğuya ya da batıya çevrildiğinde neredeyse düz ve eğik akar; karşı tarafta alçağa yöneltildiğinde geniş yaylar hâlinde yukarı doğru bükülür.

Başlangıç noktaları

Nereye yöneltmeli: Şekle gündüz karar ver: sabit bir noktanın çevresinde halka çizen yaylar için kutup karede, eğik ve neredeyse düz çizgiler için doğu ya da batı, geniş kavisler için kutbun karşı tarafında alçak bir yön. Kutup, enlemine eşit bir yükseklikte durur. Kuzey: Kutup Yıldızı'na üçte iki dereceden yakın; onu Büyük Ayı'nın kepçesinin dış ucundaki iki yıldızdan bulursun: tabandaki yıldızdan kenardaki yıldıza ve aradaki mesafenin yaklaşık beş katı ileriye. Güney: parlak bir kutup yıldızı yok; Güney Haçı'nın uzun eksenini tepedeki yıldızından ayağındaki parlak yıldıza doğru uzat ve yaklaşık dört buçuk haç boyu ilerle; kutba yaklaşık üç derece mesafeye varırsın.
Pozlama modu, çekim modu ve odak: Her şey manuel, RAW, sabit beyaz dengesi, görüntü sabitleme kapalı. Odağı parlak bir yıldızda, büyütülmüş canlı görüntüyle en küçük noktasına getirerek yap, sonra manuelde kilitle ve bantla. Uzaktan deklanşörü kilitlenmiş sürekli çekim ya da başlangıçtan başlangıca sayılan, kameranın gerçek pozlamasından yaklaşık bir saniye uzun bir süreye ayarlı bir intervalometre (birçok gövdede nominal 30 sn aslında 32 sn'nin biraz üzerinde sürer, bu yüzden 33 sn'ye ayarla; kamera hâlâ pozlama yaparken gelen bir tetikleme atlanır; her kareden sonraki aralığı sayan bir uzaktan kumanda bir saniye alır). Uzun pozlama gürültü azaltma KAPALI: her karenin ardından eşit uzunlukta bir karanlık kare çeker; böylece deklanşör gecenin yarısı boyunca kapalı kalır ve her iz yarı yarıya aralıktan oluşur.
Kare başına enstantane: 30 sn, çoğu gövdenin bulb olmadan sunduğu en uzun süredir ve çalışma varsayılanıdır: kareler arasındaki bir saniyelik aralığın her parçanın ince bir dilimi kalacağı kadar uzun, tek bir kötü karenin yarım dakikaya mal olacağı kadar kısa. Daha karanlık yerlerde, hem pozlamayı hem de bir saniyelik aralığı ayarlayan intervalometreli bir uzaktan kumandayla bulb modunda kare başına 1–4 dakikaya çıkılabilir; aralık oranı iyileşir, geri alma kabalaşır.
Diyafram ve ISO: f/2.8–f/4 ve ISO 400–1600, yıldız istifleme tarifinin iki ila üç stop altında. ISO sayısına göre değil, histograma göre pozla: gökyüzü soldan dörtte bir ile üçte bir arasında. Düşük ISO daha temiz gürültü değil, boşluk payı kazandırır (gürültüyü ışık belirler): 30 sn'lik bir kare daha fazla gökyüzü parıltısı toplar, Açıklaştır her pikselin gördüğü en parlak gökyüzünü tutar ve parlak izler rengini yalnızca çekirdekleri histogramın sağ kenarından uzak durduğu sürece korur.
Toplam süre: Yay uzunluğu saattir: tam doğuda ya da batıdaki bir yıldız için saatte 15 derece, kutba doğru daha az. 45 dakika, yayların çizgi değil yay olarak okunduğu alt sınırdır; 1,5–2 saat klasik figürü verir; tam bir daire bütün bir günlük karanlık ister (23 sa 56 dk) ve bunu yalnızca kutup kışı sağlar; orta enlemlerdeki en uzun kış gecesi bunun yaklaşık yarısını verir. 30 sn'de 90–240 kare hesapla.
Güç, çiğ ve kartlar: İlk kareden itibaren, yıldızlar şişmeye başladığında değil, objektif gövdesinin çevresine bağlanmış bir USB objektif ısıtıcısı ya da el ısıtıcıları. Gövde USB ile çalışıyorsa bir powerbank'ten besle (bazıları yalnızca kapalıyken şarj olur); değilse bir sahte pil (powerbank'ten beslenen, pil şeklinde bir adaptör). Birkaç yüz RAW kare alacak yeri olan hızlı bir kart ve görüntü önizleme kapalı; böylece kamera pozlamalar arasında hiç takılmaz.

Sahada

Yönü gündüz bir planlama uygulamasıyla planla: yarımkürenin kutbunu bul, halka çizilen bir nokta, eğik çizgiler ya da kavisler arasından seç ve altına başka bir yerin sağlayamayacağı bir ön plan yerleştir.
Düzeneği alacakaranlıkta, hâlâ görebiliyorken kur: tripod alçak ve ağırlıklı, görüntü sabitleme kapalı, uzun pozlama gürültü azaltma kapalı, görüntü önizleme kapalı, RAW, manuel pozlama, beyaz dengesi sabit.
Büyütme altında parlak bir yıldıza odaklan, manuele kilitle, halkayı bantla ve tek bir deneme karesinin köşelerini %100'de kontrol et.
f/2.8–f/4 ve ISO 400–1600'de 30 sn'lik bir deneme karesi pozla, gökyüzü histogramın dörtte biri ile üçte biri arasına oturana kadar ISO'yu değiştir, sonra hiçbir şeye bir daha dokunma.
Isıtıcıyı ve gücü tak, diziyi başlat, ilk iki karenin çekim zamanları arasındaki farkın pozlamadan birkaç saniye fazla olduğunu, asla pozlamanın iki katı olmadığını kontrol et ve elleri, kafa lambalarını ve ayakları düzenekten uzak tut.
Toplamadan önce, tripod hâlâ dururken, ön planı tek bir temiz pozlama olarak ve aynı ayarlarla birkaç objektif kapaklı kare çek (istifleme programının sıcak pikselleri temizlemek için çıkardığı karanlık kareler); sonra Açıklaştır modunda istifle, uçaklı kareleri düzelt, araziyi geri harmanla ve yayları ancak ondan sonra değerlendir.

Ters gittiğinde

Kesik kesik izler, birkaç pikselde bir aralık: Deklanşör kareler arasında gökyüzünün kayacağı kadar uzun süre kapalı kaldı ve her yay aynı yerlerde aynı kopukluğu gösteriyor. Bir aralık, bir yıldızın kendi genişliğinin büyük bir kısmı kadar kaymasına izin verdiğinde görünür: geniş açıda olağan bir saniyelik aralık yıldızın içinde kaybolur, birkaç saniye yayları inceltir, nokta yıldız enstantane tavanına yakın bir aralık onları koparır ve daha uzun bir objektif bunu daha erken gösterir. Üç neden: kareler arasında bir saniyeden çok daha fazlasını bırakan ya da kamera hâlâ meşgulken tetikleyip her iki kareden birinin atlanmasına yol açacak kadar pozlamaya yakın ayarlanmış bir intervalometre, uzun pozlama gürültü azaltma (her pozlama kadar uzun bir karanlık kare) ve tamponu tıkayan görüntü önizleme ya da yavaş bir kart. Gürültü azaltmayı ve görüntü önizlemeyi kapat, hızlı bir kart kullan, deklanşör kilitliyken sürekli çekimle çek ve istifleme programının aralık doldurmasını plan olarak değil, kısa aralıklar için bir onarım olarak gör.
İkinci saat yumuşak, sonra boş: Çiğ. Ön mercek çiğ noktasının altına soğudu ve yıldızlar kare kare şişti, soldu ve kayboldu; bu yüzden istifte bir uçta hiçliğe sönen keskin yaylar var. Soğuyan bir objektifte kayan bir odak aynı şeyi daha yavaş yapar; tükenen bir pil ise yayları bunun yerine temiz bir şekilde bitirir. Bunların hiçbiri masada kurtarılamaz: bulanık bir yıldızın keskinleştirilecek kenarı yoktur. Objektifi ilk kareden itibaren ısıt (bu odak kaymasını da yavaşlatır), kamerayı dışarıdan besle ve bir dizi erken ölürse keskin olanı istifle: 45 dakikalık alt sınırı geçiyorsa, kısa bir merkez iki saatlik bir bulanıklıktan iyidir.
Yıldız olmayan düz çizgiler: Uçaklar ve giderek artan biçimde uydular, yayların üzerine düz çizgiler yazar; Açıklaştır harmanlaması her pikseldeki en parlak değeri tuttuğu için, tek bir kareden geçen bir ışık, bütün gece oradaymış gibi bütün istifte hayatta kalır. Düzeltme genel değil, kare başınadır: çizgiyi taşıyan kareleri bul ve harmanlamadan önce her birinde maskeleyerek çıkar. Bütün bir kareyi atmak, ilk başarısızlığın anlattığı aynı kopukluğu her yaya açar; bu yüzden bir kareyi yalnızca istifleme programının aralık doldurması o çentiği kapatabiliyorsa at. Bitmiş istifin üzerinde klonlama yaylarda iz bırakır; tek bir kareyi düzenlemek bırakmaz.

Diziyi bitirdin mi? Dürüst okumayı al.

Bir teknik kareleri bir araya getirir; bir eleştiri sonucu okur. Bitmiş görüntüyü yükle (timelapse için öne çıkan bir kare) ve FinalFrame tam teşhisi döndürür: ne işliyor, kareyi ne sınırlıyor ve çözüm masada mı yoksa yeniden sahada mı.

Bir fotoğrafı eleştir