Bokeh

Bokeh bulanıklık değildir. Bulanıklık netlik dışılığın miktarıdır (arka planın odağın ne kadar dışına düştüğü) ve bu nicelik alan derinliğine aittir. Bokeh ise netlik dışılığın niteliğidir: odak dışı alanların neye dönüştüğünün karakteri. İki objektif aynı arka planı tam olarak aynı miktarda odak dışına atıp iki farklı resim verebilir: biri onu pürüzsüz bir ton akışında eritir, öteki onu çift kenarlara ve sert halkalı lekelere doğrar. Aynı bulanıklık, zıt bokeh.

Bu da bokehi bu müfredatta çoğunlukla yapılan değil, satın alınan tek nitelik yapar: çekim sırasında verilen herhangi bir karardan çok objektifin optik tasarımında ve onu açtığın diyaframda yaşar. Çoğunlukla, tamamen değil. Objektif kelime dağarcığını belirler; cümleyi yine sen yazarsın. Belirli bir objektifin nasıl bir karakter çizdiğini bilmek, o karakterin parlamasına izin veren ya da kusurlarını gizleyen arka planı seçmek ve özneyi, odak dışı alan orada duran görsel karmaşanın bulanık bir kopyası olmak yerine bilinçli bir yüzeye (dereceli bir ton alanı, açılıp çiçeklenen parlak noktalar) dönüşecek şekilde yerleştirmek: işin bu kısmı yazarlıktır ve hiçbir şeye mal olmaz. Odak hangi düzlemin keskin olacağına karar verir. Bokeh, geride bırakmayı seçtiğin her düzleme olan şeydir ve o düzlemler karenin yarısıdır.

Bir 6'da bulanıklık vardır; bir 8'de ise bokeh. 6'da diyafram açıldı, arka plan yumuşadı, özne okunuyor ve hikayenin tamamı bu. Odak dışı alan, orada ne varsa onun edilgen bir lekesidir: bir köşede hâlâ ışıldayan parlak bir nokta, tek bir yeşil lekeye yassılaşmış bir çalılık, diyafram kısık olduğu ve yaprakları şekillerini her parlak noktaya bastığı için sert kenarlı çokgenler olarak çizilmiş bir dizi sokak lambası. Ya da çizim düpedüz huzursuzdur: aşırı düzeltilmiş bir objektifin odak dışı dallara verdiği çift çizgili görünüm, her dal gözü kapmak için dövüşen iki parlak çizgi olarak yeniden çizilmiş. Bulanık ama yönetilmemiş olmak, aynı zamanda telefonun portre modunun ve tam açık bir kit objektifin varsayılan imzasıdır: bulanıklık var, karakter sıradan ya da dikkat dağıtıcı ve kare sessizce kimsenin öznenin ötesine bakmadığını ilan ediyor.

Bir 8 odak dışı alanı seçilmiş bir yüzey olarak ele alır. Geçiş derecelidir (yakın arka plan özneden yumuşak, uzak arka plan daha da yumuşak), böylece mekân öznenin arkasında bir karton gibi dikilmek yerine geriye doğru çekilir. Parlak yansımalar kesik köşeli çokgenlere değil, temiz, yuvarlak ışık disklerine açılır. Arkada hiçbir şey yarışmaz: hayatta kalmış bir parlak nokta yok, bir kenardan göze batan çift bir kenar yok. Arka planın tonu ve rengi de sessizce iş görür: aydınlık bir yüzün arkasında yumuşak bir gölge örtüsü, daha serin bir öznenin arkasında sıcak akşam ışığı disklerinden oluşan bir alan. Jüri üyesinin ele veren işareti, gözün özneden ayrıldığında nereye gittiğidir. Bir 6'da bulanıklığın öldüremediği bir şeye takılır; bir 8'de yalnızca netlik dışına atılmış değil, kurgulanmış bir yüzeyin üzerinden kayar. Takılmakla kaymak arasındaki mesafe, bir diyafram ayarı ile karenin yarısı hakkında verilmiş bir karar arasındaki mesafedir.

Deklanşörden önce öznenin ötesine bak: arka planın dönüşmek üzere olduğu yüzeye. Odak dışı alan karenin yarısıdır ve genellikle kazara ortaya çıkar, çünkü neredeyse kimse onu önceden okumaz. Üç okuma.

Hayatta kalanı avla. Parlak bir yansıma ya da parlak bir bölge (yaprakların arasından görünen beyaz bir gökyüzü boşluğu, kromun üzerinde güneş, uzaktaki bir pencere) netlik dışılıkla ölmez. Netlik dışılık bir noktanın ışığını bir diske yayar: seyreltir, söndürmez. Sahneden kat kat daha parlak bir kaynak, yayıldıktan sonra bile çevresindeki her şeyden parlak kalır: kaybolmaz, büyür ve özneyi bastıran parlayan bir ışık diskine dönüşür. Kaynak kareden çıkana ya da öznenin arkasına saklanana kadar yer değiştir.

Dokuyu huzursuzluk açısından oku. Yüksek kontrasta sahip ince ayrıntı (çıplak dallar, tel örgü, yaprakların arasından süzülen benekli ışık), bir objektifin karakterinin en acımasız biçimde ortaya çıktığı yerdir. Pürüzsüz bir objektif onu kremaya çevirir; huzursuz bir objektif titrek, çift kenarlara. Objektifinin kalabalık arka planları huzursuz çizdiği biliniyorsa, daha sade bir arka plan seç ya da özneyi arka plandan daha uzağa çek.

Parlak noktaların şeklini kontrol et. Tam açık diyaframda köşelere yakın ışık diskleri kedi gözü biçimli limonlara ezilir: objektif gövdesi eğik ışık konisini kırpar ve kırpılmış açıklık bir daire yerine limon olarak basılır. Yuvarlak diskler resim için önemliyse onları karenin merkezine yakın tut ya da diyaframı biraz kıs: daha küçük bir diyafram gövdenin kırpmasını ortadan kaldırır ve köşeler yeniden yuvarlaklaşır. Disklerin içine de bak. Kalıplanmış asferik elemanlar üzerine kurulmuş pek çok modern objektif her diskin içine soluk, eşmerkezli halkalar çizer: soğan halkası bokehi, camın hiçbir diyafram değişikliğinin gideremediği sabit bir imzası. Sahada bir çözümü yoktur; yalnızca objektifinde olup olmadığını bilmek ve yoğun nokta ışıklarından oluşan bir duvarın karşısında o dokunun resmin ödeyebileceği bir bedel olup olmadığına karar vermek vardır.

Ne kadar bulanıklık olacağını üç kaldıraç belirler ve konu ayrımı dersi onları zaten eline verdi: daha geniş bir diyafram, daha uzun bir odak uzaklığı ve insanların unuttuğu kaldıraç, özne ile arka plan arasında daha fazla mesafe. Özneyi duvardan birkaç adım uzaklaştırmak, f/2.8'in tek başına okunaklı bıraktığı bir arka planı çoğu zaman eritir ve daha uzun bir objektif var olan bulanıklığı büyütür, böylece bulanıklığın karakteri karenin daha büyük bir kısmını doldurur. Bu üçü, ne kadar sorusunu cevaplar. Bu ders, onların doğurduğu dördüncü sorudur: ne kadar değil, ne kadar iyi.

Diyafram yalnızca bir miktar kadranı değil, bir nitelik kadranıdır ve gerçek bir takasa zorlar. Tam açık diyafram en fazla erimeyi ve en yuvarlak merkez disklerini satın alır (diyafram açıklığı tam bir dairedir), ama aynı zamanda en fazla sapmayı da: en yumuşak, bazen en huzursuz çizimi, üstüne de kenarlarda kedi gözü ezilmesini. Üçte bir ile üçte iki stop arası kıs, çizim sakinleşir ve kırpma azaldıkça köşe diskleri yuvarlaklaşır, ama artık parlak noktalar diyafram yapraklarının şeklini alır: altı düz yaprak sert bir altıgene oturur, dokuz ya da on bir kavisli yaprak bir iki stop boyunca neredeyse daireyi korur. Bedelsiz bir seçenek yok. Disk yuvarlaklığı çizim temizliğiyle takas edilir ve hangisinin önemli olduğu, arka planda şekillendirilecek parlak nokta olup olmamasına bağlıdır. 8, bu karenin takasını kazanan diyaframda çekilir: çoğu zaman refleksle en geniş değerde değil, tam açıktan kıl payı kısık.

Sonra arka planı kendi başına bir yüzey olarak kurgula. Alacakaranlıkta bir nokta ışıkları alanı (dekoratif ip ışıklar, uzaktaki trafik, suda parıldayan güneş) bir ışık diskleri alanına dönüşür ve parlak yansımaların istendiği tek durum budur: onları yerleştir ve en büyük, en yuvarlak açıldıkları değere kadar diyaframı aç. Sade, uzak bir duvar ya da bir gölge kütlesi temiz bir ton akışına dönüşür. İkisi de bir seçimdir; orta mesafedeki rastgele bir çalılık ise değildir. Ve önce düzlemi tuttur, o disiplin odak dersine aittir, çünkü yumuşak bir gözün arkasında çizilmiş en güzel bokeh bile yine kaçırılmış bir karedir.

Önce acı gerçek, çünkü para ve saatlerin boşa harcandığı yer burası: bokeh bu müfredattaki taklit edilmesi en zor niteliktir. Optik bir olaydır ve son işlemenin optiği yoktur.

Bir arka planın üzerine Gauss bulanıklığı ya da "lens bulanıklığı" boyayabilir ya da bunu bir yapay zeka derinlik haritasına yaptırabilirsin (telefonun portre modu hamlesi); eğitimli bir göz onu üç ipucundan bulur. Gerçek netlik dışılık mesafeyle kesintisiz olarak derinleşir; bir maskeyle yapılan bulanıklık ise sert bir kesik silüetin arkasında tek tip, sabit bir miktardır, bu yüzden arka plan geriye çekilen bir mekân değil, yapıştırılmış bir karton gibi okunur. Öznenin dış hattı maskeyi ele verir: saç, kürk, bir kolla gövde arasındaki boşluk, cam, her ince ya da yarı saydam kenar ya hale yapar ya da kesilip koparılır. Ve gerçek odak dışı parlak noktalar, onları oluşturan noktalardan çok daha büyük disklere dönüşür; yapay bir bulanıklık yalnızca zaten orada olan pikselleri bulaştırır, bu yüzden diskler asla açılmaz: bokehi güzel yapan tek şey, sahtesinin üretemediği tek şeydir.

Son işlemenin dürüstçe yapabileceği şey, zaten var olan bir çizimi bakımdan geçirmektir. Çekimin zaten yumuşak bir arka planda parlar hâlde bıraktığı hayatta kalan yansımayı iyileştir ya da burn (seçici koyulaştırma) ile bastır; ama belgesel ve doğa yarışması çalışmalarında iyileştirme fırçası söz konusu bile olamaz (o parıltı bir objektif kusuru değil, sahnenin ışığıdır) ve orada ona yalnızca burn dokunabilir. Bazı hızlı objektiflerin odak dışı kenarlara boyadığı yeşil ve macenta renk bulaşmasını gider: boylamsal kromatik sapma; renk saçağı giderme slider'ı tam olarak bunu hedefler. Parlak bir arka plan bölgesini bir basamak koyulaştır ki göz için yarışmayı bıraksın. Bunlar gerçek bir optik olay üzerinde yapılan temizliklerdir, bir optik olayın üretimi değil.

Arka plan yarı keskin bir karmaşa olduğunda ve resim kremsi bir erime istediğinde, kare tanım gereği çekimle sınırlıdır: konu ayrımı dersinin uyarıda bulunduğu aynı sahte bulanıklık duvarı, bu kez yakından görülmüş hâli. Ama çekimle sınırlı olmak ekipmanla sınırlı olmak demek değildir ve buradaki en güçlü kaldıraç hiçbir şeye mal olmaz: özne ile arka plan arasındaki mesafe. Daha hızlı bir objektifin fiyatına bakmadan önce özneyi arkasındaki şeyden birkaç adım uzaklaştır: her adım odaktaki düzlemle geride bırakılan düzlemler arasındaki boşluğu genişletir ve yakından okunaklı olan karmaşa daha uzaktan kendiliğinden erir. Daha uzun bir objektif ya da daha geniş bir diyafram yardımcı olur; mesafe bedavadır ve kit objektifle çeken herkes için ilk tırmanıştır. Bokeh deklanşörde kazanılır ve onu kazanmanın en ucuz yolu ayaklardır.