Bölge Sistemi

Bölge Sistemi, tonlar için bir numaralandırma şemasıdır. Bir eleştiri Zone III-IV ayrımı istediğinde, hâlâ doku gösteren en koyu gölgelerin (III) hemen üstlerindeki daha dolgun gölgelerden (IV) görünür bir basamakla ayrı durmasını ister; böylece koyu bir alan tek bir düz bloğa karışmak yerine formunu korur. Aşağıdaki her şey, o basamağı nasıl göreceğin, nasıl aydınlatacağın ve nasıl kurtaracağındır. Adams ve Fred Archer ölçeği 1940 civarında, bir fotoğrafçı deklanşörden önce sahnenin herhangi bir bölümünün baskıda tam olarak ne kadar açık ya da koyu çıkacağını adlandırabilsin diye sistemleştirdi. On bir basamak, 0'dan X'a Roma rakamları, her biri bir stop arayla. Zone 0, içinde hiçbir şey olmayan tam siyahtır. Zone V orta gridir, %18 gri kart ve yansıyan ışığı ölçen bir pozometrenin okuduğu her şeyi dönüştürdüğü ton: onu herhangi bir şeye doğrult, o şeyi Zone V'e yerleştirmeyi teklif edecektir. Zone X kâğıt beyazıdır, bir ışık kaynağının ya da speküler bir parıltının tonu. Aralarında ölçeğin bir doku bandı ve iki kenarı vardır. Zone I siyahın üstündeki ilk tondur, Zone II ise dokunun ilk izini taşıyan ilk ton; Zone III hâlâ yüzeyi açıkça gösteren en koyu değerdir, kumaşı ya da ağaç kabuğunu okuyabildiğin gölge; Zone IV, III'ün bir stop üstünde durur, içinde hâlâ hava olan açık bir gölge: açık ışıktaki koyu yeşillik ya da güneş ışığındaki bir formun gölgede kalan yanı. Zone VI ve VII tam dokulu açık tonlardır (açık renk taş, yandan sıyıran ışıkta kar), Zone VIII dokulu son beyaz, Zone IX ise bir ton izi taşıyan beyazdır. Tenin sabit bir basamağı yoktur: Adams koyu teni Zone V'e, ortalama açık teni VI'ya, çok açık teni VII'ye koydu ve hepsi tam doku taşır. Adams II'den VIII'e kadar olan aralığa dokusal aralık dedi, çünkü yüzeyler kendilerini hâlâ orada anlatır.

Ölçeği akademik olmaktan çıkarıp kullanışlı kılan iki şey vardır. Birincisi, bu yalnızca baskı değerinin değil, pozlamanın da ölçeğidir: her bölge bir stoptur, dolayısıyla bir tonu yerleştirmek bir ölçüm eylemidir. Önemsediğin gölgeyi ölç, pozometrenin önerdiğinden iki stop kıs ve onu Zone III'e yerleştirmiş olursun. İkincisi, bir resmin çapasını oluşturan tonları, resmin asıl yapıldığı tonlardan ayırır. Bir karenin bir yerde bir siyaha ve bir beyaza ihtiyacı vardır, ama kare aralarındaki basamaklarda yaşar ve en sessizce başarısız olan basamaklar koyu olanlardır: III ve IV, bir formu anlatan gölge ile onu silen gölge arasındaki fark.

Dijital bir dosyada sayılar aktarılır, kimya aktarılmaz. Adams kontrastı her negatifi daha uzun ya da daha kısa banyo ederek ve bir kâğıt sertliği seçerek kontrol ediyordu; sen onu bir ton eğrisiyle, geri alınabilir biçimde kontrol edersin ve bunu karenin geri kalanına yapmadan tek bir bölümüne yapabilirsin; bu da aynı iş için daha iyi bir araçtır. Kaybettiğin şey filmin omzudur: bir sensör tepede sert biçimde patlar, bu yüzden öncelik tersine döner. Film gölgelere göre pozlanır, parlak alanlara göre banyo edilirdi; dijitalde parlak alanlara göre pozlar ve gölgeleri son işlemede kaldırırsın ve o gölgelerin altındaki taban kâğıt siyahı değil, sensörün gürültüsüdür. Nötr bir işlemede yer işaretleri kabaca bir Lightroom histogramının onları koyacağı yerde durur: Zone V ortaya yakın, Zone III ve IV Shadows slider'ının işinin çoğunu yaptığı yerde, Zone I ve II ise aşağıda, Blacks'in çalıştığı yerde. Bunları eşik değil, yer işareti olarak al. Kontroller büyük ölçüde örtüşür ve görüntüye uyum sağlar; bu yüzden kontrastlı bir karede Blacks yukarı, III'e kadar uzanır ve kontrast taşıyan bir profil bütün haritayı aşağı iter. Buradaki slider adları Lightroom'unkilerdir: Camera Raw, Luminar ve DxO aynı iki kelimeyi kullanır, Capture One onlara Shadow ve Black der, darktable ise bu işi adlandırılmış bantlar yerine EV cinsinden, tone equalizer modülüyle yapar; bu da herhangi bir editörün bir bölge kontrolüne en yakın şeyidir.

Bir 6'nın histogramı doludur ve gölge ucu ölüdür. Siyah nokta belirlenmiş, gerçek bir beyaz var, aralık iki duvara da ulaşıyor ve her genel ölçüt tonalitenin doğru olduğunu söylüyor. Öznenin koyu tarafına bak: içinde iki değer vardır, siyah ve tam olarak siyah olmayan. Yüzün gölge tarafı, saç, palto ve figürün düşürdüğü gölge birbirinden bir kıl payı uzakta durur; bu yüzden bölge aydınlık bir kenarı olan tek bir şekil olarak okunur, kesilip yapıştırılmış bir figür, bir eleştirinin grafik blok diyeceği şey. Form gitmiştir, çünkü form bir geçiştir ve bir geçişin yapılacağı basamaklara ihtiyacı vardır. Zone III ve Zone IV tek bir basamağa katlanmıştır.

Bir 8'in gölgelerinde bir merdiven vardır. En koyu dokulu değer (III), neredeyse siyahın (II) açıkça bir basamak üstündedir ve daha dolgun gölge (IV) onun da açıkça bir basamak üstünde; bu yüzden bir formun koyu tarafı hâlâ döner, kumaş hâlâ kumaş olarak okunur ve çene hattının altına düşen gölge, çenenin kendi üzerindeki gölgeden ayırt edilebilir. Histogramda bunu ilan eden hiçbir şey yoktur: birleşmiş gölgeli bir kare ile gölge merdiveni olan bir kare aynı siyah noktayı, aynı beyaz noktayı ve aynı genel yayılımı paylaşabilir. Jüri bunu yalnızca tek bir yerde görür: koyu bölgelerin içinde, resmin izleneceği boyutta.

Zone III-IV ayrımı, bir eleştirinin tam olarak bu basamak için kullandığı ifadedir ve bir eleştirinin en sık işaretlediği bölge çiftlerinden biridir, çünkü kontrastın ilk bastırdığı tonlar düşük tonlardır. Vuruculuk için eğriyi dikleştir, ruh hâli için siyahları derinleştir, ağır bir elle siyah-beyaza dönüştür; birbirine kayan ilk tonlar düşük tonlardır. Çarpıcı, kontrastlı bir karenin küçük resimde bir 8 gibi görünürken bu kadar sık 6 almasının nedeni budur. Karşıt başarısızlık da vardır ve aynı puanı alır: Zone III, Zone V'te durana kadar kaldırılmış gölgeler; kare yüzer ve koyu formun ayrılabileceği bir çapa kalmaz. 8 karede gerçek bir siyah tutar ve basamaklarını onun üstüne kurar.

Sahnede, okuman gereken en koyu şeyi bul. Karedeki en koyu şeyi değil: yüzeyi resim için önemli olan en koyu şeyi; yüzün gölge tarafı, ağaç kabuğu, dokuması görünen siyah palto, kapı boşluğunun içi. Bu senin Zone III adayındır ve ondan koyu olan her şey istediği yere düşebilir. Sonra özneye şeklini veren gölgeleri bul: bir yanağın ışıktan uzağa dönüşü, bir yaprağın alt yüzü, kumaştaki kıvrım. Bunlar Zone IV'tür ve bu dersin döndüğü soru, bunların Zone III yüzeyinden bir stop daha açık mı durduğu, yoksa onunla üst üste mi bindiğidir. Gözlerini kıs. Bunu yaptığında öznenin koyu tarafı tek bir düz şekle çöküyorsa, ayrım ışıkta yoktur ve hiçbir pozlama onu oraya koyamaz; dolguya, farklı bir açıya ya da farklı bir saate ihtiyacın var.

Kameranda spot ölçüm varsa onu bir bölge cetveli olarak kullan. Zone III yüzeyini ölç, sonra Zone IV gölgesini: bir stop arayla okumalar basamağın var olduğu anlamına gelir; yarım stop arayla okumalar bir S eğrisinin onları birbirine katlayacağı anlamına gelir. Zebra desenleri ve patlama uyarıları sana parlak alanların nerede öldüğünü söyler ve gölgeler hakkında hiçbir şey söylemez, o yüzden histogramın sol duvarını doğrudan oku: ona dayanmış sert bir tepe, III'te istediğin tonların çoktan 0'a itildiği anlamına gelir.

Ekranda aynı sayımı yap. Öznenin koyu tarafına %100'de yakınlaş ve görebildiğin değerleri say. İki değer (siyah, siyah olmayan) bloktur; her biri bir iş gören üç ya da daha fazlası formdur. Histogramın alt ucunda duvara sıkışmış bir kütle ara ve editörün bir ton değeri gösteriyorsa, imleci önemsediğin gölgenin üzerine getir. Nötr bir işlemede, her RAW editörünün bildirdiği gama kodlu yüzdelerle, Zone III kabaca yüzde yirmilerin başında, Zone IV ise yüzde otuzların başı ile ortası arasında durur. Bu rakamlar doğrusal bir göstergede yaklaşık beş kat yanlıştır ve güçlü renkli bir yüzeyde bir yerine üç sayı alırsın; bu yüzden onun yerine yakındaki nötr bir yamayı oku. Sonra bir kopyayı siyah-beyaza dönüştür, çünkü renk birleşmiş gölgeleri gizler: koyu mavi bir ceket ile koyu yeşil bir çit renkliyken ayrı görünür ve renk tonu gittiği anda aynı bölgeye düşer.

Gölgelerdeki ayrım önce ışıkla, sonra pozlamayla satın alınır. Dürüst araç dolgudur: bir reflektör, beyaz bir duvar ya da ana ışığın iki üç stop altında sektirilmiş bir flaş, parlak alanlara dokunmadan gölge tarafını Zone II'den Zone III'e ya da IV'e kaldırır; bu da tam olarak hiçbir slider'ın sonradan temiz biçimde yapamayacağı hamledir. Yön de miktar kadar önemlidir. Ön ışık bütün özneyi tek bir değere yassılaştırır; yandan gelen ışık form boyunca bir geçiş serer ve III'ten IV'e basamağı, daha hiçbir düzenleme yokken dosyaya yazar. Güneşin yandan sıyırdığı saati bekle ya da sıyıracağı yere geç.

Sonra gölgeyi yerleştir. Yansıyan ışığı ölçen bir pozometre okuduğu her şeyi Zone V olarak işler; bu yüzden dokusunu istediğin en koyu yüzeyi ölçüp iki stop kısmak onu Zone III'e koyar; üç stop kısmak ise Zone II'ye koyar, orada dokunun yalnızca ilk izi sağ kalır. Bu filmin kuralıdır ve dijital bir gövdede tek bir işlemdir: spot ölçüm, spot o yüzeyde, pozlama telafisi eksi ikide ya da manuelde ibre eksi ikiye getirilmiş. Beraberinde işlem sırasını değiştiren bir uyarı gelir: önce parlak alanları kontrol et. Gölgeyi III'e yerleştiren pozlamada ana parlak alan sağ kalıyorsa çek. Kalmıyorsa parlak alanı koru, çünkü patlamış bir parlak alan gitmiştir, koyu bir gölge ise yalnızca sessizdir; gölgeleri masa başında kaldırmayı planla. Temel ISO'daki modern bir tam kare sensör, orta grinin altında, kaldırıldığında hâlâ temiz görünen beş altı stop kadar tutar; daha küçük bir sensör ya da daha yüksek bir ISO daha azını tutar. Başarısızlık verinin yokluğu değil, gürültülü olmasıdır ve sonradan açmaya çalıştığında Zone II ile Zone III arasındaki boşluğu dolduran şey gürültüdür. Bu yüzden ISO'yu temelde ya da ona yakın tut, sahne durağansa tripod kullan ve aralık sensörü aştığında ezmek yerine basamaklı pozlama yap.

Tenin tek bir bölgesi yoktur, o yüzden onu da aynı yolla yerleştir. Adams'ın tablosu bir ten rengini dört basamakta adlandırır: koyu ten Zone V'te, ortalama açık ten VI'da, çok açık ten VII'de ve parlak noktalar VIII'de; ortalama açık ten için normal güneşli gölgeyi de Zone IV'e koyar: Zone VI'daki yüzün iki stop altına. Aynı iki stoplu ışık oranını Zone V'teki bir yüze uygula, gölge tarafı III'e düşer; böylece daha dolgun gölgeler ve onların altındaki derin gölgeler, dokunun en ince olduğu III ve II'ye sıkışır. Yani bu sayfanın tamamının konusu olan basamak, koyu tende yapısal olarak daha dardır ve pozlamayla değil dolguyla satın alınır. Bir sayıya uzanmak yerine önündeki yüzü ölç, sonra gölge tarafını ölç: bu iki okuma arasındaki fark senin ışık oranındır.

Siyah-beyaz için çekerken renk kontrastının seni kurtarmayacağını unutma. Farklı renk tonunda ve eşit parlaklıkta iki yüzey dönüşümde aynı bölgeye düşer ve çekim tarafındaki tek kaldıraçlar bir filtre ve ışığın kendisidir: sarı ya da turuncu bir filtre, Adams'ın filmde yaptığı gibi mavi bir gökyüzünü bulutlara karşı koyulaştırır ve yeşil bir filtre yeşilliği gölgelerden ayırıp açar; kırmızı bir filtre gökyüzünü en sert biçimde koyulaştırır ve yeşil yeşilliği siyaha doğru götürür, gökyüzü dramasını tam da bu dersin konusu olan III'ten IV'e basamak pahasına satın alır. Dijital bir RAW dosyasında o filtrenin işi masadaki kanal karıştırıcıya geçer; bu yüzden çekim tarafında geriye kalan kaldıraç ışıktır ve bir açı değişikliği bir çiti, bir ceketle aynı değerden onun bir basamak üstüne taşıyabilir.

Ton eğrisinin gölge ucu, bölgelerin ayrıldığı ya da birleştiği yerdir ve her hamleyi tek bir fikir yönetir: eğim. Eğrinin köşegenden daha dik gittiği yerde komşu tonlar birbirinden açılır; daha yassı gittiği yerde birbirine ezilir. Zone III-IV ayrımı parlaklık değil, düşük tonlar boyunca eğim talebidir. Shadows'u genel olarak kaldırmak III ile IV'ü birlikte yukarı taşır ve bu biraz okunabilirlik kazandırır, çünkü aynı bir stopluk basamak yukarıda ölçeğin daha büyük bir kısmını kaplar. Kazandırmadığı şey eğimdir. Slider en koyu tonları en sert kaldırır ve tırmandıkça gevşer; bu yüzden orta bir ayarı geçince tam da açmaya çalıştığın basamağı yassılaştırır ve gölge dönmeden grileşir. İşleyen hamle, Zone III değerinin çevresine yerleştirilen bir eğri noktası ve onun bir stop üstüne yerleştirilen ikincisidir: alttaki sabit tutulur, üstteki hafifçe kaldırılır; böylece siyah nokta yerinde kalırken aradaki bölüm dikleşir. Onu sınırlamak için orta tonun yakınına üçüncü bir nokta koy: bir eğrinin kapsadığı aralık sabittir, dolayısıyla III ile IV arasında dikleştirdiğin her şeyin bedelini hemen üstündeki bölüm öder. Burada Blacks ve Shadows iki iş için iki kontroldür: Blacks, Zone 0 ve I'in nerede durduğunu belirler, Shadows ise III ve IV çevresindeki kütleyi taşır ve kontrastlı karelerin çoğundaki hata, Blacks'in III'ü de beraberinde götürecek kadar fazla çekilmiş olmasıdır.

Yerel, genelden üstündür. Kabaca Zone II'den Zone IV'e uzanan ve geçişi Zone V'e varmadan sönen bir parlaklık aralığı maskesi, orta tonları beraberinde sürüklemeden gölgelerin içine kontrast eklemeni sağlar ve şu anki işlemeyi okur, o yüzden onu genel tonlar yerine oturduktan sonra kur; bloğa dönüşmüş tek bölgenin (yüzün gölge tarafı, kapı boşluğunun içi) üzerinden geçilen bir fırça ise tek bir basamağa uygulanmış dodge ve burn dersidir. Siyah-beyaz için, Lightroom ve Camera Raw'da B&W Mix adını taşıyan kanal karıştırıcı, eğrinin yerini tutamadığı araçtır: parlaklığı paylaşan ama renk tonunu paylaşmayan iki yüzey, dönüşümden önce renklerine farklı ağırlıklar verilerek ayrılır; masada yapılan karanlık oda filtresi. Basamaklı bir siyah-beyaz kare ile bloklu bir kare arasındaki fark da çok sık yalnızca o karıştırıcıdır.

Şimdi dürüstlük maddesi. Son işleme yalnızca dosyanın farklı olarak kaydettiği tonları ayırabilir. 8 bitlik bir JPEG'de ezilmiş gölgeler bir avuç değer tutar ve bunların içinden bir eğriyi dikleştirdiğinde görüntü bantlanır ve posterize olur: geçiş yuvarlanmak yerine basamaklanır. Sensörün gürültüsünün içine düşecek kadar düşük pozlanmış gölgeler bir değer artı gürültü tutar ve dikleştirmek gürültüyü her detaydan daha hızlı büyütür. İkisi de kurtarabileceğin bir basamak değildir. %100 görünüm açılacak ayrı değerler göstermediğinde ayrım çekimle sınırlıdır ve karenin ihtiyacı dördüncü bir eğri değil, dolgu ya da yeniden çekimdir. Değerlerin var olup olmadığını anlamak için %100'de kontrol et, sonra karenin görüleceği boyutta değerlendir: yüksek çözünürlüklü bir dosyada 1:1, basamağı gizleyen gürültüyü büyütür. Karşıt aşırı düzeltme de aynı ölçüde gerçektir: güvende olmak için Zone III'ü Zone V'e çek, kare yüzer, çapası gider. Resimde gerçek bir siyah tut ve basamakları onun üstüne kur.